انتظار،
لحظه را بوییدن، 
نفس را چشیدن، 
 سکوت را بلعییدن، 
بیشترین تکرارِ الانِ من است
خام ترین افکار،فرجامِ بی بُعدیِ هر آنِ من است
باطنِ دروغ..کالبُدِ اسرار... در زیر تیغ تشریحِ افکار من است 
انگار بر تک تکِ روزهای رفته بوسه ی مرگ را باید زد
هَزیان، شیواترین اقرارِ من است 
انگار تلاطمِ بی موجِ احساسم را بر افقی به وسعتِ یک نقطه دوخته ام که روزنه ایست از تاریکی به تاریکی
آغوشِ بازِ ذهنِ بیمارم، مرا به کدامین سو می خواند..... نمی دانم
هرچه را که لحظه بر من کرده است روا، نمی خوانم
غلیظ ترین شهدِ حسرت را بر کامِ آرزوهایم می چشانم
سردترین آتشِ دعوت را که بر دلم افروخته، از درونِ خویش می رانم
 چه کسی تیمارِ سودای دلم را بهانه کرد؟
چه کسی خنجرِ مهربانی را به سوی قلبم روانه کرد؟
ندانسته نمی پرسم و می دانم در آن نیمه ی نا پیدای ماه جوابم واضح است 
ترس، چکیده ی ناب ترین پویشِ الانِ من است
در خود می نگرم، صادق ترین نگاهم به خویش مرا باز به تکرار فرا می خواند 
انگار که تکرار، حرمِ نفسهای من است
تکرار مشتِ خالی از پر بیدلی های من و تنها راهِ رهایی از ترسِ مجازاتِ احساسم بود
باز باید گفت و باز باید سرود... چه کسی دروغِ تلخیِ عشق را بهانه بود؟